Witam na stronie www.swiatzwierzat.friko.pl

Zwierzęta Świata

Strona Główna

Zwierzęta Afryki

Zwierzęta Azji

Zwierzęta Ameryk

Zwierzęta Australii

Zwierzęta Arktyki i Antarktydy


Rozrywka

CIEKAWE LINKI

  Czat
  Gry Online
 
Mapa Polski
 
Bramka SMS

  Forum
 
Kino
 
Dobre programy
  Dowcipy

  Film


KONTAKT 
marcoada@wp.pl

Galeria - Arktyka














ZWIERZĘTA ARKTYKI I ANTARKTYDY
   
    Niedźwiedź polarny, niedźwiedź biały (Thalarctos maritimus), ssak z  rodziny  niedźwiedzi (Ursidae), zaliczanej do rzędu drapieżnych (Carnivora),  zamieszkujący  wyspy, wybrzeża i pola lodowe położone wokół bieguna  północnego.Łapy  niedźwiedzi po kodiaku i niedźwiedziu kamczackim jest trzecim  co do wielkości  przedstawicielem niedźwiedzi. Osiąga długość do 250 cm, ciężar  ciała ponad 700 kg  (największe samce w syberyjskiej części Arktyki osiągały ok.  1000 kg). Nie  wiadomo jak długo żyje, najstarszy znaleziony osobnik dożył  32 lat.  Kształt ciała  wydłużony w porównaniu  do innych niedźwiedzi, głowa wąska, długa szyja,  pomiędzy palcami kończyn błony pławne, stopy owłosione. Sierść długa, gęsta,  kremowobiała. Pod sierścią ma czarną skórę. Tryb życia dzienny, wędrowny. Walka  niedźwiedzi polarnych Niedźwiedź polarny doskonale pływa i nurkuje, potrafi  przebywać pod wodą do 2 min oraz przepłynąć bez odpoczynku 160 km. Żyje  samotnie, łączy się w pary jedynie na okres rui. W czasie zimy głównie mięsożerny,  poluje na foki, ryby, renifery, w okresie lata żywi się również jagodami i owocami.  W sen zimowy zapadają jedynie ciężarne samice, w tym czasie tętno spada z 60 do  30 uderzeń na minutę. W specjalnie wybudowanej w śniegu norze rodzą młode po  ok. 8-miesięcznej ciąży, ważą ok. 0,5 kg. Nora ma wejście osłonięte przed wiatrem  nasypem śnieżnym, komora zaś, w której samica wychowuje młode, położona jest  zawsze powyżej otworu wejściowego, dzięki czemu nie uchodzi z niej ciepło. Młode  opuszczają norę wraz z matką po upływie ok. 4-5 miesięcy od urodzenia.  Niedźwiedź polarny posiada doskonale rozwinięte zmysły węchu, słuchu i wzroku.  Wskutek licznych, niekontrolowanych polowań jest gatunkiem szczególnie  zagrożonym wyginięciem na wolności, objętym ochroną gatunkową i zakazem  polowań. Gatunek ten wykształcił się około 125 tysięcy lat temu.


           

    Lis polarny, piesiec, piesek,  (Alopex lagopus), ssak z rodziny psów, zaliczanej  do rzędu drapieżnych, zamieszkujący arktyczną strefę Eurazji, Ameryki Północnej i  Grenlandii. Długość ciała 46-68 cm, ogona 30-40 cm, wysokość w kłębie do 30 cm,  waga 2,5-5 kg, maksymalnie do 9 kg. Piesiec posiada gęstą, długą sierść, latem  jasnobrązową z białawym podszyciem, w zimie białą lub tzw. niebieską, o odcieniach  jasnoszarym, jasnobrązowym lub błękitnoszarym.  Pysk szpiczasty, uszy niewielkie,  poduszki stóp gęsto owłosione. Aktywny w dzień i o zmierzchu, występuje na  otwartych przestrzeniach pól lodowych, w poszukiwaniu pokarmu przemierza  znaczne odległości. Bardzo wytrzymały na zimno, aktywny przy temperaturze  dochodzącej do minus 70°C. Za kryjówki służą piesiecom rozpadliny skalne i nory,  które często kopie w stokach wzgórz. Częściej niż inne gatunki lisów występuje w  niewielkich stadach, szczególnie w miejscach obfitujących w pokarm, np. w pobliżu  padliny lub stad młodych fok. Żywi się drobnymi kręgowcami, głównie lemingami,  oraz padliną. Okres godowy od lutego do kwietnia, po ciąży trwającej 49-57 dni  samica rodzi 1-18 (przeciętnie 3-5) młodych, które osiągają dojrzałość płciową w  wieku 10-11 miesięcy. Piesiec stanowi przedmiot polowań z powodu cennego futra.  W hodowli klatkowej uzyskano liczne odmiany barwne, m.in. tzw. lisy białe i  niebieskie.

 Rekin polarny (Somniosus microcephalus), ryba z rodziny scymnowatych, rzędu  rekinokształtnych, zamieszkująca wody północnej części Oceanu Atlantyckiego,  zarówno strefy arktycznej, jak i umiarkowanej. Cechuje się niewielkimi płetwami,  osiąga maksymalnie 6-8 m długości, przeciętnie 2-4 m, ciężar największych okazów  przekracza 400 kg. Ubarwienie brunatnoszare lub prawie czarne, strona brzuszna  nieco jaśniejsza. Rekin polarny bytuje zazwyczaj na dużych głębokościach, ok. 500,  nawet do 1000 m. Żywi się rybami, głównie dorszami i halibutami, poluje także na  foki. Ma dobrze rozwinięty zmysł powonienia. Po kopulacji samica składa kilkaset jaj  na dnie morza w piasku lub mule, młode wylęgają się po długim okresie inkubacji,  osiągają dojrzałość płciową po uzyskaniu ok. 2 m długości ciała. Przez rybaków  uważany jest za szkodnika. Poławiany dla wątroby, z której uzyskuje się ceniony  tran. Na północy bywa spożywany przez tubylców po wysuszeniu mięsa, które w  pewnym okresie bywa trujące.

Patronat












treść © www.swiatzwierzat.friko.pl
darmowy hosting